Piana złudzeń

lukas-rittstein

Lukáš Rittstein, „Let’s Dance Anna”, z cyklu „Forest”, włókno szklane, 240×240×170 cm, 2005. Museum Kampa, Praga 2014

Było coś eterycznego w grze Johnny Hodgesa, coś niewytłumaczalnego i całkowicie zmysłowego. Jakaś zmysłowość w stanie czystym, oderwana od ciała. Rogi sypialni zmieniały się i zaokrąglały pod wpływem muzyki. Colin i Chloe spoczywali teraz w samym środku kuli.
Co to było? — zapytała Chloe.
To było The Mood to be Wooed — powiedział Colin.
Tak właśnie przeczuwałam — powiedziała Chloe.
A jak doktor wejdzie do naszej sypialni, skoro przyjęła taki kształt? (…)
Już lecę… — odparł profesor. Colin zaprowadził go pod drzwi sypialni i nagle coś sobie przypomniał.
Ostrożnie przy wchodzeniu — powiedział — to jest okrągłe.
To dla mnie żadna nowina — odrzekł Zjadłjad — jest w ciąży?…
Coś pan — powiedział Colin… — ależ z pana cymbał… sypialnia jest okrągła.
Całkiem okrągła? — zapytał profesor.
— Pewnie pan puszczał płytę Ellingtona, co?

Tak — przyznał Colin.

Boris Vian, Piana złudzeń


Mood to be Wooed
by Duke Ellington featuring Johnny Hodges on Sax (1945)

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s